Deze tekst hierboven hoorde ik pas in het theater en raakte me. Iedereen maakt een beweging in het contact met de ander; naar voren, naar achteren, in de aanval, terugtrekken of in de aanpassing. Het is allemaal omdat we verlangen naar verbinding, om ons te hechten.

Ik werd afgelopen jaar geconfronteerd met een ongeneeslijke ziekte in mijn gezin van herkomst. Dan valt de wereld even stil, iedereen schrikt en iedereen schiet letterlijk in zijn ‘oude’ patroon en reactie. Ik heb als oudste dochter de rol van de empathische, begripvolle zus en schiet het liefst daarin. Ik houd niet van conflict en wil zorgen dat het 'goed' blijft in de relatie. Ook met dit heftige nieuws wil ik iets regelen of zorgen dat het 'goed' komt. Ik kwam er al gauw achter dat dit niet kon. In leven en dood hebben we niet de controle, kunnen we niks doen, staan we met lege handen. En die onmacht zie ik (achteraf) bij ons allemaal. 

Merel van Oogappels zei het zo mooi:

Als je ergens van houdt, dan is het angstaanjagend dat je zoiets kwijt kan raken. Dat is een ingewikkeld en angstig gevoel waar we allerlei oplossingen voor proberen te vinden, afweermechanismen, om dat maar niet te hoeven voelen, of niet de hele tijd. Iedereen is bang; de schreeuwers, de botterikken, ook de mensen met veel te grote mond. We hebben allemaal veel te verliezen, veel dat nooit meer te vervangen is, het leven kan zo onvoorstelbaar wreed zijn. Geen wonder dat we dat hart van ons zo willen beschermen. 

Eerlijk gezegd denk ik ook best wel eens, hoe fijn zou het zijn als we allemaal op een begripvolle, empathische en conflict mijdende manier willen hechten, net als ik… dan zou de verbinding een stuk makkelijker zijn!? Oke, ik heb al meer dan 10 jaar vormen van therapie, studie, scholing achter me en ben heel dankbaar voor de weg die ik steeds opnieuw ga en waar ik nu ben. Maar hoe meer ik mezelf ken en weet hoe ik daarmee om kan gaan, des te meer ik kan zien dat mijn manier enorm heeft gebotst met de vechtende manier. Dan ren ik dus het liefst weg of eigenlijk, ik verdwijn in het zorgen. Ik begrijp nu des te meer dat vechten ook hechten is. We proberen het allemaal op onze eigen manier en in het vechten zit net zo’n verlangen. Het is voor mij fijn te beseffen dat we allemaal op zoek zijn naar het hart van de ander.

Onlangs had ik wat gedoe met een van mijn broers. Hij zei op het laatst;  wat fijn dat we nu wel blijven staan en proberen te verbinden, dat we nu zoeken totdat we er komen. Dat is groots, besefte ik me later. Voor mij is dit dus spannend. Maar als ik durf te blijven, dan wordt het leven wel een stuk mooier en minder alleen en kan ik uiteindelijk zien dat er vaak net zo’n behoefte bij de ander ligt.

Ook tijdens de feestdagen zou je jezelf eens kunnen uitdagen om op deze manier naar de ander te kijken. En misschien durf je eens te blijven. Niet om de ander te overtuigen, maar om bij elkaar te blijven en te zien dat je het verschillend doet. Hoe meer vrijheid we onszelf en de ander geven in het anders zijn, hoe meer verbinding er kan zijn.

- Regine -